نمایش نامه مونولوگ «اتاق 777» ویژه دانش آموزان نوجوان دختر و پسر

نوشته: علیرضا خورشیدنام

(دختر نوجوانی با کیف کوله ای بر پشت و گوشی در دست، از انتهای صحنه تاریک، پیش می آید، در حالی که نگاهش سرگردان است به میانه های صحنه می رسد. پس از کمی درنگ، رو به تماشاچیان می کند)

دختر نوجوان:
ببخشید! اینجا به غیر از اون آسانسور ته سالن که خرابه، آسانسور دیگه ای نداره؟ یکی اون ته هس که خرابه!
می خوام برم اتاق ۷۷۷ ، باید ۷ طبقه رو برم بالا، خیلی ام عجله دارم...
چرا این جوری نگام می کنین؟!...
حق دارین من رو نشناسین؛ .................................................توی سالن آمفی تئاتر همین مجتمع، ..............................این دخترِ خُل و چِل، چی داره می گه؟!
اشکالی نداره، هر چی دلتون می خواد، بگین...
(لبخند معنی دار و غرورآمیزی می زند)
ولی مطمئنم چند سال دیگه از این فکری که امروز درباه من کردین، خجالت می کشین!
(کمی مکث می کند و به چهره تماشاچی ها نگاه می کند، هم زمان که گوشی موبایلش را از توی کیفش بیرون می آورد و شماره می گیرد، به حرفش ادامه می دهد)
امروز برام، روز سرنوشته، چون
من راهم رو پیدا کردم، کفش آهنیم رو پوشیدم و می خوام تا آخرش برم...
تا آخرِ آخرش...
(با اشاره دست از مخاطبانش، ۱ دقیقه اجازه می گیرد و عذرخواهی می کند) سلام مامان... من تازه رسیدم... نه خبری نیس، یعنی توی همکف که کسی نیس، خلوته...باشه، می گم مامان آسانسور اینجا خرابه، فکر کنم مجبورم ۷ طبقه رو پیاده برم...(با لبخند) آره، خودمم داشتم به همین فکر می کردم؛ از همین حالا .......................................................................

(رو به مخاطبین) دیشب داشتم به مامانم می گفتم که
اگه فردا -یعنی امروز- از توی اتاق ۷۷۷ سربلند بیام، دیگه ویژژژژ (با دستش حالت پرواز هواپیما را نشان می دهد) رفتم که رفتم!
(به فکر فرو می رود و چهره اش در هم می رود)
فقط...فقط یه مشکل کوچیک، شایدم بزرگ!............................................

دوستانی که متن کامل این مونولوگ یا نمایش نامه های ویژه دانش آموزان را می خواهند با شماره 

۰۹۱۳۳۵۱۴۱۵۷

تماس بگیرند یا در صفحه اینستاگرام من alirezakhorshidnam

پیام بگذارند