برای «ماه منیر» سینمای ایران

برای «ماه منیر» سینمای ایران

فریماه جان فرجامی، این دیگر چه فرجامی بود که برای خودت و برای ما رقم زدی؟

چرا با پاسخ دادن به «تماس شیطانی» نارفیقان، «خط قرمز» را شکستی و گلوله هایی از «سرب» داغ بر دل ما و خاطرات زیبایی که با تو داشتیم، نشاندی؟

تو که داستان خونبار و دردناک «تیغ و ابریشم» را با گوشت و پوست لمس کرده بودی، چه شد که دل رنجور «مادر» را شکستی؟

تو که برای یافتن «عشق گمشده» ات، خود را در این سینمای نامهربان و بی وفا به «آب و آتش» زده بودی، حقت نبود که این چنین «بی پناه» در تنهایی و بی کسی «ساغر» تهی از باده بنوشی.

بانوی نازنین، فریماه جان فرجامی دوست داشتنی، «پرده آخر » زندگیت را اصلا دوست ندارم.

«ماه منیر» جان؛ شما برای من همچون گل «نرگس» بر آفاق سینمای ایران جاودان خواهی ماند.

#فریماه_فرجامی #هنرمندان_فراموش_شده #ناصر_تقوایی #بیتا_فرهی #گلچهره_سجادیه #مرگ_غریبانه_بازیگران #هادی_اسلامی #مهدی_فتحی #احمد_آقالو #حسین_پناهی #حسن_حامد #کیومرث_پوراحمد #سینمای_بی_رحم

#نرگس #پرده_آخر #سرب #مادر #تیغ_و_ابریشم

#اجاره_نشینها #تماس_شیطانی #آب_و_آتش #بی_پناه

دل نوشته ای از

علیرضا خورشیدنام